08 abril 2021

No aparezcas

Hace tiempo te dije que te buscaría. Que no importaba dónde estuvieras. Te encontraría.

Y ahora que cargo con esta mochila de sueños marchitos, que he empezado a decorar este corazón, que sé que no hay más vida que la que queremos construir, te digo que no voy a seguir haciéndolo.

Y, si me encuentras, te pido que no aparezcas.

No aparezcas si tus chispas en esta noche me van a hacer dudar de si prenderán una llama o provocarán una explosión. Si tu voz no va a mecerme en sueños de paz. Si me vas a dar, cuando esté sediento de (tu) amor, agua de mar.

No aparezcas si no vas a acurrucarte conmigo en nuestra desnudez, ni a derruir los muros que nos separan haciéndole cosquillas a nuestros miedos. Si no vamos a mirar las estrellas acunando sueños de futuro; a desayunar (son)risas o 'Buenos días, cielo'. Si no vamos a asentarnos en un abrazo cuando el mundo se desmorone (y cuando no).

No aparezcas si no te voy a poder hacer el amor eligiendo la siguiente canción y, mirándote a los ojos mientras suena, improvisar un baile despacio. Si no vamos a escribir poemas con plumas de saliva, o dibujar fuego con pinceles digitales, sobre la piel. Si no me vas a robar el sueño con sexo de madrugada; a susurrar palabras de amor al oído. O si no me voy a derretir en(tre) tus labios.

No aparezcas, porque me ha costado mucho seguir el rastro hasta mí en esta galería de espejos (rotos) dedicada a ti, y no quiero volverme a perder en el abismo de una mirada.

Así que si no me vas a cambiar la soledad por compañía; si vienes a ganar esta guerra conmigo presentando batalla; si no me vas a elegir cuando esté cubierto por el barro de mi propia mediocridad, prefiero que no aparezcas y me dejes seguir construyendo este hogar con los brotes de amor que han crecido de las cenizas de las cartas que (te) escribí.

Un saludo,
Morpheus

11 marzo 2021

Buscando respuestas

Otra vez buscando consuelo y respuestas en un papel en blanco, como el futuro que escribimos juntos.

Recuerdo como siendo incapaz de entregar a nadie mi corazón, tras hacerse tantas veces pedazos contra el muro cuando este se desbordaba, tú, en una tarde de miradas, sonrisas y confidencias, me pusiste la mano en el pecho y me dijiste '¿Ves? Esto que vibra aquí, aunque no lo percibas, eres tú, viviendo'. Entonces entendí aquella frase escrita en tu libreta que decía que 'Sin grietas no hay quien (te) llegue al corazón'.

O recuerdo cuando ejecutábamos nuestra obra erótica mientras nos comíamos a besos, entre parada y parada, y el mundo se diluía, con el metro como platea, aunque luego nos echasen del vagón.

Nos be(r)sábamos el cuello, tu clavícula y mi hombro, y escribíamos como poetas partituras de un bolero de fuego sobre la piel. Y en acabar nuestra serenata, yo te contemplaba y te decía que poesía es tu sonrisa, tu mirada y tus caderas; que todo lo demás no es más que polvo de estrella. Y tú, con una sonrisa, me besabas y me llamabas comediante.

Pero acumulo muchas lecciones a medias y tú no eres ninguna excepción.

No me puedo quitar de la cabeza tu imagen cogiendo aquellas dos fotos de la pared, cerrando tu maleta, y dejándolo todo arder con un 'Cuídate, ¿quieres?'.

Atrapado en la espera recursiva en el intersticio entre 'dejar de' para 'llegar a'; en esta cárcel de agonías y resaca de sueños inalcanzables que me hacen vomitar desengaños; cargo con una maleta de alegrías y esperanzas desgastadas, y me tambaleo con las pupilas dilatadas, por este camino de miradas vacuas, al inyectarme tu imagen susurrándome en los labios que no quieres que esta noche se acabe nunca...

Quién pudiera atesorar instantes de eternidad para no dejar nunca de sentir(te)...

Un saludo,
Morpheus

11 febrero 2021

Rayuela

La verdad es que hoy tocaba publicar algo y no tenía muy claro qué texto de los que tengo en la recámara subir. Pero me he acordado que mañana, 12 de febrero, es el aniversario de la muerte de Cortázar, así que he decidido seleccionar un texto que tiene mucha relación, tanto a nivel literario como personal, con una de sus obras más conocidas: Rayuela.

De pronto nos dimos cuenta de que no cabíamos los dos en aquella pieza. Que el café por la mañana se había aguado, y que el número de colillas en tu cenicero aumentaba sin cesar.

No queríamos aceptar que, si nos habíamos encontrado sin buscarnos, no podíamos obviar nuestro capítulo 20; que yo estaba fuera de la pieza y tú dentro, y mis preguntas metafísicas de Oliveira no tenían traducción en tu glíglico.

Habíamos querido jugar a la Rayuela ignorando que, una vez se llega al cielo, hay que volver a la tierra y recoger la piedra.

Un saludo,
Morpheus

28 enero 2021

Con balas del calibre recuerdo

Estaba harto
de cumplir profecías malditas
donde yo era el oráculo
que interpretaba los despojos de mis sueños.

Entonces apareciste tú
poniéndolo todo patas arriba
y, aunque mi casa quedó hecha un desastre,
no quería ordenarla,
porque hacerlo era el primer paso
para olvidar que estuviste aquí,
que nos abrazamos y nos besamos,
y que, durante unas horas,
nada importó.

Fueron noches donde algunos versos
no paraban de repetirse en mi cabeza.
Hasta que llegó el día en que
no te diste cuenta
pero taché la esperanza
de mi lista de deseos
porque me dijiste
'Te quiero'.

Porque aunque éramos dos corazones heridos
bailando en el vacío existencial,
quería que tu piel fuera el pergamino
sobre el que escribir todos mis poemas
mudos
que hablaban sobre
(lo que siento por)
ti.

Y reventar el espejo
para estar finalmente
junto a ti
en esta aventura que es la vida.

Y cosechar un amor
que no muriera en una vitrina
para amarnos
como aman los pobres.

Pero ahora sólo son sueños de papel
olvidados entre las páginas de un libro
que no supo llegar a tu corazón.

Quise crear un hogar
contigo,
pero sólo construimos trincheras
con palas de miedo.
Miedos que decidiste
que no podían salir a jugar
con los míos.

Ahora,
que me consumo escribiendo versos en retirada,
que estoy atrapado
escuchando todas las canciones
que no quisiste bailar conmigo,
cuando el último refugio es
mi propia respiración,
trato de recuperar el control
por la carretera de lo que siento por ti,
pero me precipito por la curva de tu ausencia
y, aunque por un instante siento paz,
pronto caigo por la ladera del dolor
sabiendo que
cuando llegue abajo
sólo me quedará un corazón roto
y tu asiento vacío.

Desesperado,
me apunto a la sien
con la pistola de los remordimientos
y las balas del calibre recuerdo,
y me vuelo la cabeza
apretando el gatillo
de la culpabilidad.

Pero harto ya
de herreros de diafragma
trato de mirarme al espejo
con el mismo amor
con el que te miraba ti.

Porque, aunque duela,
hay que seguir adelante,
como con ese libro que escribo
con las páginas
que arrancaste a mi corazón.

Un saludo,
Morpheus

14 enero 2021

Sed de revolución

Tenía sed de revolución.
De bailes arpón,
besos bala
y abrazos solares.
De barricadas al tedio,
disturbios
en mitad de la rutina
y miedos en llamas.
Y tú
quisiste jugar a ser
guerrillera conmigo.

Quería escribir nuestro sueños
en tu piel
y dibujar la constelación de nuestro futuro
siguiendo las pecas de tu espalda.
Escribir a cuatro manos
historias de piel
y sudor.

Y cuando se apagaron las luces,
sólo la desnudez
pudo salvarnos del fuego salvaje.
Y espantamos los miedos y el sueño
con besos y caricias,
acabando con todos los monstruos.
Y escuchamos la sinfonía de nuestros corazones
al compás de nuestro aliento.

Creyéndonos invencibles
rasgamos el lienzo y descubrimos detrás un espejo;
que éramos como rosas
y que acercarse hiere,
porque siempre quisimos que nadie nos arrancara la libertad.
Porque nos enseñaron
que hay que luchar por amor
y así nos va.

Ahora quiero sentir el calor,
pero contigo siento que sólo me quemo,
y caigo
como la palabra amarga sobre el corazón.
Que todas las canciones se consumen
antes de que pueda alzar el vuelo.

Pero ya estoy harto
de que me robes tic tacs en mi cabeza,
y trato de construir algo bello
sobre las ruinas del error
de habernos amado alguna vez.

He aprendido
que no hay que luchar contra los monstruos.
Que no hay que dejarse atrapar
por la espiral del tiempo,
ni tocar retirada del presente,
sino abrazar la incertidumbre
y el caos,
y saborear, poco a poco,
el dulce dolor de la libertad.

Un saludo,
Morpheus

18 febrero 2020

A los poetas

Es prácticamente medianoche pero el diablillo de mi cabeza ha decidido que ahora es tiempo de juego y de saltar sobre el sofá del "quiero compartir".

Porque necesito preguntaros si sabéis, vosotros, poetas, que vuestras palabras calan, que alimentan el hogar del corazón y que cambian mundos.

Que sentiros tan cerca me hace sentir como en esa mañana de domingo, despertando entre la percusión de unas gotas de lluvia golpeando en mi persiana. O como en esa tarde de frío otoño, con un chocolate caliente entre las manos mientras veo una peli arropado con una manta.

Y es por eso que os admiro, porque no os dais cuenta del poder que tenéis. De que saturáis la vida donde sólo hay grises, o de que hacéis cosquillas al alma.

Un saludo,
Morpheus

21 enero 2020

Persistir

Tras alzar barricadas, encender hogueras y esperar con incertidumbre nerviosa los disturbios de (mi) policía, ahora me encuentro solo en mitad de la carretera. Solo. ¿Cuál es el siguiente paso?

¿Cuál es el catalizador para convocar los vientos de octubre que traerán (mi) revolución?

¿Habrá claveles cuando todo haya acabado?

¿O bien nos espera caminar por el desierto con camisas azules?

Me despierto en mitad de la noche temiendo el olvido; temiendo desfallecer ante muros recurrentes en el camino.

Pero sé que por muchas celdas (auto)impuestas, siempre quedará esa voz que surge de dentro y dice: Persiste. Que mientras existan los días y las noches, cada día que pase nos levantaremos y pondremos un pie delante del otro, desafiantes, ante aquellos que nos quieran callados.

Un saludo,
Morpheus

08 enero 2020

Un batec ensopega

Os dejo con uno de los pocos textos que tengo en catalán. Hace tiempo que lo escribí y seguramente sea mejorable, pero espero que aún así os guste.

Et miro i un batec ensopega i,
llavors,
recordo que respirar no és prescindible,
encara que hi passis pel davant.

Deixo
que el vertigen que em produeix
apropar-me a l'abisme del teu coll
ompli cada racó d'aquest cos insignificant.
I al refugi dels teus braços
i l'escalf del teu pit,
m'emborratxo als teus llavis
de tu
i m'espolso la solitud imprevista
que s'amara als ossos,
tot escolant-se per les escletxes de l'ànima
i les esquerdes del cor.

Mirant-me als ull,
em dius que ens en anem ben lluny;
que deixem el món enrere
i ens perdem,
però tu no saps
que l'únic que necessito per fer-ho
es troba dins una sola habitació,
sempre que tu hi siguis en ella.

Però marxes
i jo em quedo fent un pedaç d'aquest cor,
que gairebé no puc carregar,
amb els cabells que es van exiliar al teu coixí.

Dient-me que avançar
no és més que una seqüència de desequilibris controlats,
surto d'aquesta presó de silencis
i absències,
i camino vora aquest mar de llàgrimes
que m'esborra les petjades,
i sense tu, brúixola,
jo ja no sé d'on vinc,
ni cap a on vaig,
i acabo una altra nit a l'espigó,
per llençar-me des d'ell
- al teu record -,
on no hi compto estels,
sinó els cops que t'he trobat a faltar
des que no hi ets.

Allà, sota l'univers,
em pregunto si aposto amor
al joc de la vida,
o és l'atzar
que juga la vida amb mi.

I abocant "t'estimos" al vent,
ignoro quants més caldran
per congelar aquest cor.

Un saludo,
Morpheus

31 diciembre 2019

Epílogo

Voy a hacer algo tremendamente original: una retrospectiva del año y mi última década (que no tiene por qué ser la década; aunque respeto a la gente que indexa en 0). O tal vez se trata de puro onanismo epistolar para tener una excusa para compartir con vosotros algunas de las citas que me han acompañado a lo largo de estos años. O quizás un intento de escribir una carta de amor... hacia mí mismo. O simplemente esté tratando de legar algo a quien le pueda interesar.

Las cartas de amor se escriben empezando sin saber lo que se va a decir, y se terminan sin saber lo que se ha dicho. (Jean-Jacques Rousseau)

Recuerdo que empecé esta década con mi futuro bastante claro. Aunque mi falta de autoestima estaba por ahí, molestando, yo me sentía cierto, seguro en mis decisiones: tenía un plan. Así que eso es lo que hacía, seguir el plan, como un autómata, y así, qui dia passa, any empeny, seguí varios años, hasta acabar la carrera, en 2013. Sí, eso fue lo más emocionante que hice en esos años, a parte de algún viaje y ganar un concurso módulos de rol para Aquelarre.

Y con tanta ciencia una inútil ansia de tener lástima de algo, de que llueva aquí dentro, de que por fin empiece a llover, a oler a tierra, a cosas vivas, sí, por fin a cosas vivas. (Rayuela, Julio Cortázar)

Entonces llegó el #drama: mi relación de pareja, que había durado casi un tercio de mi vida, se acabó. Llegó 2014 y la catarsis; creo que ese año fue el más relevante a nivel emocional y de personalidad que he tenido nunca, y me parece que mi blog lo atestigua. Honestamente, aunque no se lo deseo a nadie, estoy bastante orgulloso y contento de haber pasado por ello, porque si no hubiera sido así, quizás me hubiera pasado mucho más tiempo siendo un autómata, sin sentir tristeza, pero también sin sentir plenamente la alegría.

- ¿Qué haces?
- Esperar
- ¿Y qué esperamos?
- La gran batalla final
- ¿Qué luchamos? ¿Contra estas?
- No, contra nosotros mismos

(Primos, 2011)

Pese al desconcierto, el plan se podía enmendar, todavía. Pasaron diversas personas por mi vida que me aportaron mucho, otras las recuperé, otras llegaron para quedarse, y otras nunca se fueron; de todas ellas, aprendí algo; no subestiméis el valor del tiempo que paséis con amigos, conocidos o (ex)parejas. Pasaron los años y me planté en 2018, que pasó sin demasiados altibajos (quizás porque hubo más bajos que altos), pero no importó, porque decidí empezar a compartir aquello que escribía sólo para mí, y todo podía mejorar en el futuro.

Hay que vivir combatiéndose, es la ley, la única manera que vale la pena pero duele, Rocamadour, y es sucio y amargo. (Rayuela, Julio Cortázar)

El caso es que el futuro llegó, que el futuro es hoy, y sigue siendo una puta mierda. No me malinterpretéis, conseguí algunos de mis objetivos, pero no todos. Y sí, sé que eso no tiene por qué considerarse un fracaso, pero durante mucho tiempo creí que lo que hacía era lo correcto para conseguirlos, que A implicaba B, y me mantenía dentro de unas directrices autoimpuestas que, si bien sirvieron para conseguir el tipo de trabajo que quiero, mi emancipación o mi independencia económica, no me han servido para sentirme realizado.

I lluny, a l'horitzó,
de cop cau el teló
i un crit mig ofegat
m'atravessa el cor com una daga.

Només vull sentir-te dir:

Que al final tot anirà bé.
Quan de cop la sort s'apagui,
si estem junts, serà més fàcil.

Al final tot anirà bé.
Que aviat tot el que cou
s'ho endurà el temps.

(Al final tot anirà bé, Doctor Prats)

Pero aquí estoy. A punto de cumplir 3 décadas y no he escrito ningún libro, no sé si le he cambiado (positivamente) la vida a alguien o a cuántos, no tengo claro qué me deparará el futuro o qué quiero de él, o si soy algo más que una gota en el océano; si mis existencialismos o lo que yo pretendo que sea poesía será capaz de hacer sentir a alguien el calor en el corazón que yo siento cuando leo El principito, Rayuela o poesía ajena.

Volverán las mañanas felices;
la época en la que dejemos de ahogarnos
en conversaciones de ascensor
intentando sostener una imagen
que nos protege de nosotros mismos,
a la vez que ayuda a mantener
el equilibro de esta obra de teatro
a la que llamamos existencia.
Nadie avisó de los baches y las caídas.
Aun así, un pie delante del otro, un pie delante del otro,
desafiantes.

¿Qué importa lo que diga el mundo
y cuán fiera sea la tormenta?
No dejes que te arrastre y te hunda bajo la arena,
porque si logras mirar más allá del tiempo y del espacio
de los números, los colores y las formas,
hay un segundo en el que todo cobra sentido
y hasta el miedo desaparece.
Al fondo, entre las sombras,
la luz ha dibujado una frase:

No estás solo en este mundo.

(Himno Nacional, La M.O.D.A.)

Se acaba 2019 y con él el año más complejo de mi vida, quizás sólo por detrás de 2014, tanto a nivel personal, emocional como laboral. Con él, he aprendido que, cuando nada tiene sentido, lo mejor que se puede hacer es aquello que dijo Pablo Hernández: No te enfrentes al huracán. Inclínate y conviértete en viento. Que perderse, el nihilismo y la autodestrucción en dosis homeopáticas (y es sólo aquí donde le atribuyo cierta credibilidad) pueden servir para dar un paso atrás y coger perspectiva. Que hay que cuidarse y mimarse; recuperar la lista de aquello que nos hace sentir vivos y convertirla en manual de instrucciones. Abrazar el caos, dejar que la incertidumbre te haga cosquillas, por mucho que puedas odiarlas, y saborear lentamente el dulce dolor de la libertad.

Allargarem el somni de la nit
com un borratxo que balla mentre desmunten l'orquestra.
Que a fora s'ensorri el món.
Que caiguin mil tempestes.

(Batega, Txarango)

Si habéis llegado hasta aquí, os doy las gracias. Deseo que tengáis un buen 2020, y que no os sintáis solos si alguna vez creéis que estáis perdidos.

PD: Usad protector solar.

Un abrazo,
Morpheus

24 diciembre 2019

Quiero de ti

Hoy, víspera de navidad, os dejo un texto algo contracultural para las fechas que son :P. En cualquier caso, espero que os guste y que paséis unas buenas fiestas.

Quiero de ti aquello que sólo los elegidos pueden ver. No, no hace falta que te quites la ropa, aunque me encantaría recorrer con mis dedos las pecas de tu espalda desnuda como si de hitos en el camino se tratasen.

Hablo de que me hables de ti, de tu psique, de tus miedos enterrados, de lo que temes ver en el espejo y de tus ilusiones más ocultas, aquellas que apartaron al decirte que eso no tenía futuro. Que me hables de tu escondite cuando el mundo decide que es hora de abrirte las compuertas del llanto. Que me hables de tu viaje ideal y de aquello que le hace cosquillas a tu alma.

Porque, aunque abrasaría el infierno al recorrer tu piel desnuda, al asfixiarnos con orgasmos, al aferrarme a tu hombro con mordiscos, al sujetarte cuando en tu cuerpo hicieran presencia los espasmos; nada me resultaría tan erótico como quitarte, pedazo a pedazo, cada capa de tu armadura.

Un saludo,
Morpheus